It is impossible to see how good work might be accomplished by people who think that our life in this world either signifies nothing or has only a negative significance. If, on the other hand, we believe that we are living souls, God's dust and God's breath, acting our parts among other creatures all made of the same dust and breath as ourselves; and if we understand that we are free, within the obvious limits of moral human life, to do evil or good to ourselves and to the other creatures - then all our acts have a supreme significance. If it is true that we are living souls and morally free, then all of us are artists. All of us are makers, within mortal terms and limits, of our lives, of one another's lives, of things we need and use... If we think of ourselves as living souls, immortal creatures, living in the midst of a Creation that is mostly mysterious, and if we see that everything we make or do cannot help but have an everlasting significance for ourselves, for others, and for the world, then we see why some religious teachers have understood work as a form of prayer... Work connects us both to Creation and to eternity. (pg. 316, Christianity and the Survival of Creation)
Jaka to rozkosz, jaka słodycz życia – siedzieć w chłodnym domu, pić herbatę, pogryzać ciasto i czytać. Przeżuwać długie zdania, smakować ich sens, odkrywać nagle w mgnieniu sens głębszy, zdumiewać się nim i pozwalać sobie zastygać z oczami wklejonymi w prostokąt szyby. Herbata stygnie w delikatnej filiżance; nad jej powierzchnią unosi się koronkowy dymek, który znika w powietrzu zostawiając ledwie uchwytny zapach. Sznureczki liter na białej stronie książki dają schronienie oczom, rozumowi, całemu człowiekowi. Okruszki ciasta wysypują się na serwetę, zęby dzwonią leciutko o porcelanę. W ustach zbiera się ślina, bo mądrość jest apetyczna jak drożdżowe ciasto, ożywiająca jak herbata.
