Quotes Tagged "poetry"
This is freedom. This is the face of faith, nobody gets what they want. Never again are you the same. The longing is to be pure. What you get is to be changed. More and more by each glistening minute, through which infinity threads itself. Also oblivion, of course, the aftershocks of something at sea. Here hands full of sand, letting it sift through in the wind, I look in and say take this, hurry. And if I listen now? Listen, I was not saying anything. It was only something I did. I could not chose words. I am free to go. I cannot, of course, come back. Not to this. Never. It is a ghost posed on my lips. Here: never.
Mathematicians still don’t understand the ball our hands made, or how your electrocuted grandparents made it possible for you to light my cigarettes with your eyes. It isn’t as simple as me climbing into the window to leave six ounces of orange juice and a doughnut by the bed, or me becoming the sand you dug your toes in, on the beach, when you wished to hide them from the sun and the fixed eyes of strangers, and your breath broke in waves over my earlobe, splashing through my head, spilling out over the opposite lobe, and my first poems under your door in the unshaven light of dawn: Your eyes remind me of a brick wall about to be hammered by a drunk driver. I’m that driver. All night I’ve swallowed you in the bar. Once I kissed the scar, stretching its sealed eyelid along your inner arm, dried raining strands of hair, full of pheromones, discovered all your idiosyncratic passageways, so I’d know where to run when the cops came. Your body is the country I’ll never return to. The man in charge of what crosses my mind will lose fingernails, for not turning you away at the border. But at this moment when sweat tingles from me, and blame is as meaningless as shooting up a cow with milk, I realise my kisses filled the halls of your body with smoke, and the lies came like a season. Most drunks don’t die in accidents they orchestrate, and I swallowed a hand grenade that never stops exploding.
Ik vind het doodzonde van mijn tijd om me te verdiepen in de organische geesteswoekeringen van een dichter die me niets beters te melden heeft dan het niets, de leegte, het onverstaanbare. Het onverstaanbare heb ik thuis ook, als ik door de WC-deur heen probeer te praten met mijn vriendin. Het onzegbare, dat roeren wij thuis door de muesli. Ik wil poëzie die me meeneemt naar een wereld die ik nog niet ken, naar een inzicht dat ik nog niet had, naar een uitzicht dat ik nergens anders had kunnen vinden. Ik wil een gedicht dat zo goed is, dat ik bijna vergeet dat het, zoals elk gedicht, een taalbouwsel is – een volmaakt bedrieglijke travestie waar het grote niets doorheen schijnt, een van zijn eigen leugenachtigheid getuigende leugen van inkt. Ik wil een gedicht als een huis, dat me op één steen na laat geloven dat ik er werkelijk in zou kunnen wonen.
